ßir Paranoyak Şİzofrenİnİn Mektubu..

[SoŁuk]

Duvar beni anlıyor..
Artık kendi yaşadığım hayata dair en net olarak emin olduğum şey bu
Duvar beni anlıyor
Evet dostum bir tek sen anlıyorsun beni.Gördün mü az önce gelen doktorun nasıl baktığını??O anlamıyor işte. İşi bu olmasına rağmen anlamıyor. Anlayamaz da....
Bir tek sen....
Doktor benim deli olduğumu düşündüğünü,süslü psikiyatri sözleriyle söyledi yalnızlığıma ve yalnızlığımın gözleri uzaklara daldı. Diğer koğuşlardakilerin yakınları gibi yaşarmaz onun gözleri,yalnızca dalar uzaklara. Sonra geldi kendine ve gülümsedi doktora “bununla yaşamayı o da bende öğreneceğiz”
O öğrenebilir bununla yaşamayı evet,ama ben doktorun deyişiyle kendi “paranoyak şizofreni”mle yaşamayı zaten biliyorum
Biliyormusun ,beni bu odaya kapatmakla beni hayattan kopardıklarını sanıyorlar. ne yazık. sadece yalnızlığımdan uzaklaştırdılar beni ve bunu bir türlü anlamıyorlar
Bir tek sen anlıyorsun beni dostum. Çünkü sadece sen taşıyorsun benim anılarımı...sadece sen taşıyorsun beni koparmalarının canımı yakacağı tek şeyin gidişinin acısı...Onu benden koparmadılar dostum,biliyorsun bunu sende. O gitti....kendi ayaklarıyla...
Aciyarak bakma bana!Beni yargılama!Senden istediğim tek şey dinlemen!!!!!!!!!!!
Çok bekledim ben onu dostum,biliyorsun,çok bekledim...O zamanlar yalnızlığımdı benim tek tesellim,onun kollarında ağlardım. Beni bırakıp gidene inat sevmiştim yalnızlığımı...
Sonra bir gün........
Ne oldu biliyor musun dostum?? o geldi,inanabiliyor musun???o!!!!!!
Ben “yıl” denilen şeylerin hepsini unuttum onun ayaklarının odama girdiğini hissettiğimde. O gelmişti.Gelmiş ve gelir gelmez sarılmıştı.....
Yalnızlığım ürktü,geri çekildi onun gelişiyle birlikte.Nefretle bakıyordu ve ben onu umursamıyordum.Biliyorum dostum,sonradan anladım onu umursamamakla hayatımın hatasını yaptığımı...Kini artıyordu işte!!! “onu alacağım senden” dedi bana ve gitti,Bilmiyordum o sıralar bunun onun laneti olduğunu.....
Onun varlığıyla geçiyordu zaman dilimi dedikleri şeylerin tamamı artık ve onlar geçtikçe benim korkum artıyordu.
Sesler vardı her yerde dostum!heryerde!!Gülüyor,fısıldaşıyor,eğleniyor,bana yalnızlığımın onu alacağını hatırlatıyorlardı. Biliyordum bende bunu,ama hangi kılıkta gelecekti onu benden almaya???
Onun varlığıyla renklendirdiği günlerimi bu korku kabusa çeviriyordu. Dışarı çıkmasını yasaklamıştım. tehlikeliydi dışarısı. O nu benden en kolay alabilecekleri yerdi dışarısı. Alamayacaklardı. İzin vermeyecektim........
Başka bir gün..........
O ve benim beraberliğimizin mabedi olan evin kapısı çaldı.İrkildim o sesle ,seslerse çığlık atmaya başladı:kulaklarım tırmalanıyordu onların çığlıklarıyla,kalbim git gide daha hızlı atıyordu..
O açtı kapıyı
Lanet olasıca!“Eski bir dostu”ymuş sözde..Ben bilmez miyim?Gözlerini alamıyordu ondan.Kalbim,beynim,korkuyla ve nefretle dolmuştu.Sesler çığlıklar arasında fısıldıyor “Bu o” diyorlardı. “Onu senden almaya geldi”
Hayır ,ben buna izin veremezdim!”eski dost”u içeriye buyur ettim ve biraz beklemesini istedim.bıçağımı almak için zaman gerekiyordu...
Sonra???
Vuruyordum işte dostum,tüm kuvvetimi harcayarak,kendi bedenimi tüketerek,aşkımı güç bilerek.Vuruyordum!Sesler sürüyor,bağırıyor,kahkaha atıyor ,devam etmemi söylüyordu.O ise içeriden gelmiş,sesler arasında zor duyulan çığlıklarla durmam için yalvarıyordu.Durursam onu benden alırdı,hayır.Buna izin vermeyecektim.Yumruğumun altında parlayan bıçakla vurdum,vurdum...Ta ki nefes alamadığından emin olana kadar.Ta ki gördüğüm kanın yeterli olduğuna kanaat getirene kadar... .Ancak o zaman durdum.
Başarmıştım dostum!Tehlikeyi yok etmiştim!
Ama o anlamadı beni. Ellerimdeki kanın yansıdığı gözlerinde korku vardı dostum. Sakinleştirmek için yaklaştığımda kaçtı. Benden korkuyordu!
Ve gitti...Bir kez daha...Bir kez daha beni terketti
Yalnızlığım sözünde durmuşu işte.....
Sonrada biliyorsun,beni buraya getirdiler ...Neden öyle küçümseyerek bakıyorsun lanet olasıca!!Doktor geliyor,duyuyorum. Sesler bana haber veriyorlar onun gelişini,usulca fısıldıyorlar o gelirken . Şimdi gelecek,bana bakacak ve o ilaçlardan verecek. “Beni sakinleştirmek için”.
Ama sende biliyorsun dostum, O olmadan hiçbirşey sakinleştiremez beni
Yalnızlığım onu benden almayı başardı ama galibiyet onun değil. Dönmeyeceğim yalnızlığıma!
Tutun beni burada,sakinleşmiş gibi yaparım siz beni yalnızlığımdan uzak tuttukça. Asla dönmeyeceğim ona
Ve “o da bende bununla yaşamayı öğreneceğiz”
Değil mi dostum???